Nadat mijn boek in de Bruna BV terechtkwam, zei een medewerkster: “Misschien moet je de krant benaderen voor een interview.”
Mijn eerste gedachte: Ja, leuk idee, maar wat heb ik daar nou aan? Toch bleef het hangen en later dacht ik: Wat heb ik eigenlijk te verliezen? Dus stuurde ik de hoofdredacteur een berichtje. Niet veel later zat ik aan tafel voor een interview en verscheen er een prachtig artikel in de krant. Dat bracht ons weer een stapje dichter bij de missie: een autonome visie op opvoeding delen met zoveel mogelijk ouders en verzorgers – met vertrouwen, in plaats van druk, als basis.
Vorige week viel de krant op de mat. Mooi was dat om te zien en ook nog eens extra motivatie om verder te bouwen aan deze missie.
Diezelfde maand liep ik langs de Coöperatie Primera b.a. Mijn moeder zei: “Vraag eens of ze je boek daar willen verkopen.” Mijn eerste reactie: Leuk, maar nu even niet. Toch dacht ik weer: niks te verliezen, gewoon vragen. En ja hoor: een enorm enthousiaste ondernemer die meteen zei: “Dat kunnen we regelen!” En daar ligt het nu – op een prachtig plekje, zelfs als boek van de maand.
Soms denken we vooraf: Wat heeft het voor zin? of Dat lukt toch niet.
Maar vaak is het simpelweg een kleine vraag of een kleine moeite die tot iets heel moois kan leiden.